na fali jakiejś nowej mody na pisanie, i ja założyłem piśmiennego bloga. będę tu pisał rożne rzeczy, pierdoły, absurdy, wariactwa, bluzgi, pierdy i czasem poważne rzeczy. ogólnie ble ble ble i trerefere. także jak mawiał trener Piechniczek: skończyła się szatnia – zaczęła się trawa. / październik 2008
poniedziałek, 29 grudnia 2008
duch
Panczo zaginał 3 dni temu. wcześniej urwał się z nim kontakt. pojawiał się gdzieniegdzie, ale sprawiał wrażenie ducha, nieobecny, zawsze gdzieś obok, pojawiający i znikający niespodziewanie. ostatnie jego dni polegały na poszukiwaniu czegoś. odbijał się jak elektrony od wszystkiego. próbował wyrzucić z siebie to co w nim siedzi i się rozwija, ale nie mógł znaleźć ujścia. ujścia, gdzie mógł to zrobić. nie takiego normalnego, nie takiego gdzie by musiał wszystko mówić od początku, tylko zaufanego. od paru dni, od pewnego wydarzenia coś się z nim działo. jego mózg osiągnął poziom jakiejś euforii, podprogowego, a raczej podmózgowego zadowolenia. noce zmieniły się na jakąś dziwną jawę, gdzie człowiekowi wydaje się tylko, że śpi, a w rzeczywistości cały czas czuwa, gdyż mózg mu nie pozwala na zaśnięcie. niektórzy walczą o życie, a on sprawia wrażenie jakby z nim walczył. ostatnio widać ewidentnie, że przegrywa tą walkę. nie idzie mu, a w dodatku czas, który sobie na to przeznaczył, bo takie są reguły tej gry, zbliża się nieubłaganie do końca. w zasadzie liczy się już końcowe odliczanie. Panczo doskonale zdaje sobie sprawę, iż jest to nieodwracalne. decydując się na tą grę, musiał zgodzić się na jej reguły. musiał wyznaczyć sobie czas i tego się trzymać. tego nie mógł przeskoczyć. po drodze też coś nie zagrało, co miało. a wycofać się nie może, to już za daleko zaszło. jego zniknięcia też nie nie zauważył. wydawało mu się, że ktoś będzie go szukał, lecz to co dotarło do niego jakiś czas temu tylko w tym go utwierdzało. padały pretensje w jego kierunku czasami, ale on niewiele mógł. wszystko nie było zależne od niego. no może nie wszystko, ale większość rzeczy. on sam swoim życiem nie kierował, coś za niego kierowało. nie potrafił sobie poradzić z jednej strony z wielkim napływem odczuć, zazwyczaj negatywnych, a z drugiej strony z okresami, kiedy nic nie czuł. czuł się samotny. kiedyś nie potrzebował uścisków, nie przekonywało to go kiedyś. teraz tego pragnął. obiecywano mu, że zawsze ktoś się znajdzie, ale nikogo nie było, żeby ścisnąć go. nic się nie zmieniało, a on cały czas drążył sobie w głowie dziurę. i pewnego dnia postanowił zniknąć. rozpłynąć się. chciał sprawić, aby go nie było. plan rodził mu się w głowie od dawna. czasami jak miewał gorsze dni, lubił jeździć w różne mroczne miejsca, które doskonale oddawały jego stan ducha. wtedy to, podczas jednej z takich przejażdżek, odkrył miejsce w którym się zakochał. to do niego pojechał, aby się schronić i które da mu upragnione zniknięcie. ono mu najlepiej pasowało. tam osiągał spokój, lecz teraz jego oddech stał się nierówny, a ręce trzęsły się niemrawo. to ta chwila pomyślał...
piątek, 26 grudnia 2008
dywan milczenia
Johnny kolejny raz poczuł się źle. odpędzał myśli już dość długi czas, robił co mógł żeby znowu nie upaść. w zasadzie on cały czas idzie na kolanach, nie może się podnieść, ale idzie. upadek w tym położeniu nie wróży niczego dobrego. kroczenie przez świat w takiej pozycji też nie daje zbyt dużych perspektyw. ogólnie, jak to on nie raz mówił, był w "niezłej dupie". w ostatnim okresie dużym wysiłkiem próbował się do niej nie dostać. na pytanie starego znajomego, którego spotkał niedawno na ulicy, o samopoczucie, posługując się niezbyt wybredną metaforą, z których zresztą był znany, odparł:
- stary! czaisz, ja mam lęk wysokości, nie? więc czuje się jak bym był na takim pierdolonym wiszącym mostem, drewnianym gdzieś nad jakimś wysokim na sto chujów wąwozem. tak więc ja pośrodku tego mostu jestem, a na każdym z początków tego mostu stoją takie demony menele i trzęsą tym pierdolonym mostem! w dodatku rzucają we mnie kamieniami! i weź się tu utrzymaj. dodam jeszcze, że na dole wąwozu sterczy wypięta w moją stronę dupa, ale taka jak z analnych produkcji rodem ze słonecznej Kalifornii! i tym demonom zależy, żebym ja się zjebał do tej dupy. tak się czuje.
i właśnie ostatnie dni dla Johnnego były takim kurczowym trzymaniem się tego mostu. robił uniki, stał na ugiętych nogach, starał się nie myśleć o lęku wysokości. walczył. lecz pewnego dnia zaczął wątpić w coś, co do tej pory było dla niego oczywiste. codzień podczas tej walki wątpliwości robiły się większe. tylko nie chodziło tu o wątpliwości dotyczące jako takiej walki, lecz rzeczy, które się na nią składały. wątpliwości rodzą niepewność, a niepewność osłabia w walce. i tak pewnego poranka Johnny tak się zagubił, że dopuścił do tego, aby demony zbliżyły się do niego na wyciągnięcie dłoni. jego sytuacja sytuacja stała się nagle tragiczna. upadł. a sekundant zaczął odliczać. 10.. Johnny pomyślał, że już to przerabiał. wtedy bał się. teraz jedyną wspólną rzeczą jest ten nierówny oddech, kiedy uświadamia się sobie, że już jest koniec. 9.. to odliczanie długo trwa, a on się zaczął powoli oswajać się z tym wszystkim. oddech wyrównywał się, a ciało rozluźniało się. chce się zasnąć, ale coś nie daje. 8.. wszystko zaczyna wolno płynąć, łącznie z myślami, które jeszcze niedawno pędziły po głowie z prędkością światła. przypomina to samolot, który wylatuje na patrol, a po wylądowaniu udaje się powoli do hangaru. 7.. wtedy, za pierwszym razem, coś w nim umarło. z tego być może powodu, teraz jest mu łatwiej przełknąć gorycz porażki. 6.. przestaje się przejmować. zresztą już wcześniej ktoś mu powiedział, że wieje od niego chłód emocjonalny, a także, że jest górą lodową. może i chciałby to jeszcze przemyśleć, ale i to staje się dla niego nieistotne. 5.. jego oczy powoli robiły się takie, że nawet on się ich bał. koniec się zbliżał, a on jeszcze raz starał się w myślach przebrnąć przez ścieżkę, która przyprowadziła go na ten most i wpędziła w pułapkę. nie mógł odkryć nic nowego. początek też niewiele mówił. 4.. wszystko było gotowe i on też był gotów. sam nie wiedział czy to on podjął tą decyzję, ale przekonał się, że jest jedyną słuszną. innych nie ma, nie ma żadnych alternatywnych podpowiedzi, znaków, czegokolwiek. 3.. 2.. 1.. i chuj, nic się nie dzieje. Johnny nie wie co ma myśleć. ostatnio czuje się jak duch, więc może dlatego? może los po raz kolejny chciał zrobić go w chuja? znowu pytania i nie ma odpowiedzi. a nie tak miało być. demony odeszły na bezpieczną odległość, aby Johnny mógł się podnieść. ale on nie chciał. zaczął wykrzykiwać:
- wy głupie chuje! wracajcie i skończcie to co spierdoliliście!
- jebał cię pies! - odburknął jeden
- będziesz się męczył i chuj - dodał drugi
w takich sytuacjach w kreskówkach wzywa się diabła czy inne cudo na pomoc. ale diabła nie ma, bo jakby był to by świąt nie było. mniejsza z tym. Johnny usiadł po turecku i postanowił czekać. i tak jego czas, jak i kalendarzowy zmierzał ku końcowi. Johnny powiedział tylko:
- god bless america!
i zapadł w milczeniu w, podrzucony w przypływie dobroci przez demony, dywan.
- stary! czaisz, ja mam lęk wysokości, nie? więc czuje się jak bym był na takim pierdolonym wiszącym mostem, drewnianym gdzieś nad jakimś wysokim na sto chujów wąwozem. tak więc ja pośrodku tego mostu jestem, a na każdym z początków tego mostu stoją takie demony menele i trzęsą tym pierdolonym mostem! w dodatku rzucają we mnie kamieniami! i weź się tu utrzymaj. dodam jeszcze, że na dole wąwozu sterczy wypięta w moją stronę dupa, ale taka jak z analnych produkcji rodem ze słonecznej Kalifornii! i tym demonom zależy, żebym ja się zjebał do tej dupy. tak się czuje.
i właśnie ostatnie dni dla Johnnego były takim kurczowym trzymaniem się tego mostu. robił uniki, stał na ugiętych nogach, starał się nie myśleć o lęku wysokości. walczył. lecz pewnego dnia zaczął wątpić w coś, co do tej pory było dla niego oczywiste. codzień podczas tej walki wątpliwości robiły się większe. tylko nie chodziło tu o wątpliwości dotyczące jako takiej walki, lecz rzeczy, które się na nią składały. wątpliwości rodzą niepewność, a niepewność osłabia w walce. i tak pewnego poranka Johnny tak się zagubił, że dopuścił do tego, aby demony zbliżyły się do niego na wyciągnięcie dłoni. jego sytuacja sytuacja stała się nagle tragiczna. upadł. a sekundant zaczął odliczać. 10.. Johnny pomyślał, że już to przerabiał. wtedy bał się. teraz jedyną wspólną rzeczą jest ten nierówny oddech, kiedy uświadamia się sobie, że już jest koniec. 9.. to odliczanie długo trwa, a on się zaczął powoli oswajać się z tym wszystkim. oddech wyrównywał się, a ciało rozluźniało się. chce się zasnąć, ale coś nie daje. 8.. wszystko zaczyna wolno płynąć, łącznie z myślami, które jeszcze niedawno pędziły po głowie z prędkością światła. przypomina to samolot, który wylatuje na patrol, a po wylądowaniu udaje się powoli do hangaru. 7.. wtedy, za pierwszym razem, coś w nim umarło. z tego być może powodu, teraz jest mu łatwiej przełknąć gorycz porażki. 6.. przestaje się przejmować. zresztą już wcześniej ktoś mu powiedział, że wieje od niego chłód emocjonalny, a także, że jest górą lodową. może i chciałby to jeszcze przemyśleć, ale i to staje się dla niego nieistotne. 5.. jego oczy powoli robiły się takie, że nawet on się ich bał. koniec się zbliżał, a on jeszcze raz starał się w myślach przebrnąć przez ścieżkę, która przyprowadziła go na ten most i wpędziła w pułapkę. nie mógł odkryć nic nowego. początek też niewiele mówił. 4.. wszystko było gotowe i on też był gotów. sam nie wiedział czy to on podjął tą decyzję, ale przekonał się, że jest jedyną słuszną. innych nie ma, nie ma żadnych alternatywnych podpowiedzi, znaków, czegokolwiek. 3.. 2.. 1.. i chuj, nic się nie dzieje. Johnny nie wie co ma myśleć. ostatnio czuje się jak duch, więc może dlatego? może los po raz kolejny chciał zrobić go w chuja? znowu pytania i nie ma odpowiedzi. a nie tak miało być. demony odeszły na bezpieczną odległość, aby Johnny mógł się podnieść. ale on nie chciał. zaczął wykrzykiwać:
- wy głupie chuje! wracajcie i skończcie to co spierdoliliście!
- jebał cię pies! - odburknął jeden
- będziesz się męczył i chuj - dodał drugi
w takich sytuacjach w kreskówkach wzywa się diabła czy inne cudo na pomoc. ale diabła nie ma, bo jakby był to by świąt nie było. mniejsza z tym. Johnny usiadł po turecku i postanowił czekać. i tak jego czas, jak i kalendarzowy zmierzał ku końcowi. Johnny powiedział tylko:
- god bless america!
i zapadł w milczeniu w, podrzucony w przypływie dobroci przez demony, dywan.
czwartek, 25 grudnia 2008
wesołych?
każdy zawsze tego życzy na święta. a co jest takiego wesołego w tych świętach? szczególnie teraz, gdzie podejrzewam, że w wielu domach po "kryzysowych" zwolnieniach jest nieciekawie, a już na pewno nie wesoło. ogólnie nie jest wesoło. np. dla mnie jak mogą być one wesołe, skoro kojarzą one mi się z poświęceniem. tak jest i w tym roku, gdzie postanowiłem się poświęcić i sprawiać dobre wrażenie. a to z powodu epidemii, która dotknęła mojego brata i cała czwórka jest pochorowana tak, że nie mogą opuszczać domu więc nie przyjeżdżają. czasem tak trzeba, mimo, że się nie chce i to bardzo, gdy osoba, która powołuje się na tą całą magie świąt i tradycji, mówi ci rzecz, której niespodziewałeś się i nie chcesz usłyszeć. tak więc spożyłem 12 potraw, przy czym był taki dobrobyt, że kawy z mlekiem nie musiałem liczyć sobie jako dwóch potraw, a jako jedno. potem udałem się na rower, gdzie jeżdżąc po mieście mijałem ludzi, którzy na pewno nie mieli wypisanej wesołości na twarzy. pogoda też zaprezentowała raczej chłód, aniżeli wesołość. przez cały dzień. całe miasto sprawiało wrażenie ponurego. ludzie w marketach, ludzie na spacerach po wigilii lub wracających od rodziny nie mieli w zdecydowanej większości nastroju wesołości. po prostu nie jest wesoło i czas zmienić standardowe życzenia. ja chciałbym spokoju i wszystkim tego życzę.
środa, 24 grudnia 2008
kołędy na święta

jak co roku, gdy przychodzą te pieprzone święta sręta zapuszczam sobie, zgodnie z wielowiekową tradycją kolędy w wykonaniu zespołu The Vandals pt. Christmas with the Vandals: Oi the World! z zestawem piosenek o miłości okazywanej podczas świąt, świątecznej atmosferze i o tych wszystkich pseudopozytywnych rzeczch które mają miejsce podczas tych pięknych dni:
01. (03:03) The Vandals - A Gun For Christmas
02. (02:11) The Vandals - Grandpa's Last Xmas
03. (02:10) The Vandals - Thanx For Nothing
04. (02:17) The Vandals - Oi To The World
05. (02:25) The Vandals - Nothing's Going To Ruin My Holiday
06. (03:17) The Vandals - Christmas Time For My Penis
07. (01:33) The Vandals - I Don't Believe In Santa Claus
08. (02:43) The Vandals - My First Xmas, As A Woman
09. (01:20) The Vandals - Dance Of The Sugarplum Fairies
10. (02:19) The Vandals - Here I Am Lord
11. (01:44) The Vandals - C-H-R-I-S-T-M-A-S
12. (06:25) The Vandals - Hang Myself From The Tree
oi!
poniedziałek, 22 grudnia 2008
parę słów z okazji nadchodzących świąt..
..których niekurwacierpie! bo jak można lubić święta, gdzie jako dziecko się pamięta, iż na wigilię w ciebie wmuszano wszystkie potrawy, bo tak trzeba i nieistotne jest to, że czego nie lubisz lub coś cię obrzydza. ważne jest to, że jak nie zjesz to nie dostaniesz prezentu. i z dzieciństwa pamięta się to poświęcenie raz do roku, po to aby i tak koniec końców otrzymać chujowy prezent. człowiek się stara, przełyka z trudem tego pieprzonego karpia i śledzia, zbiera mu się na wymioty po rybie w occie, czerwony jest od ości, które stoją w gardle, a tu trach dostajesz coś co wogóle ci nie jest potrzebne. nie ważne, byłeś młody może inaczej się to odbierało. później to pamiętam kłótnie, o to, że trzeba wszystko spróbować. znowu śpiewka o prezencie, ale to już nie istotne. istotne jest to, że nie idzie pojąć, że się czegoś nie lubi, i nie ważne jest to czy jest to jakieś święto czy nie. bo co się stanie jak ja zjem tylko pierogi i ciasto plus zapije to jakimś kompotem? świat się zawali? nie sądze. w tym roku na nic nie czekam. zapowiedziałem, że nie chce prezentu i będę się starał te święta ograniczyć do minimum. kolejna sprawa ze świętami to ta pierdolona gorączka przedświąteczna, która niekiedy zaczyna się już w październiku, a na dobre zagaszcza w listopadzie. szaleństwo zakupowe, moc preznetów, istny chuj na kółkach. wszyscy wsiadają w samochody i jadą na miasto na zakupy. kolejny piękny znak świąt - korki! wszyscy stoją czy to w samochodzie, czy w kolejce w kasie, wszędzie. i dookoła ludzi katują kolędami bądź nieśmiertelnymi hitami last krystmas, albo nowymi jak zespół feel. idzie się pożygać. jeszcze deszcz pada, a śnieg można zobaczyć na totalnie tandetnych kartkach z wypisanymi już życzeniami. a dookoła przystrojone balkony i posesje, a im więcej tym lepiej, a już napewno musi być więcej od sąsiada. i niekoniecznie ładnie to wszystko wygląda. tak jak dzisiaj ojciec kazał mi iść na dwór abym ocenił jego dekoracje. uwielbiam krzyczeć, że coś jest super. w dodatku to jest nic, gdyż w tym roku z lampek powstały jakieś rzeczy. więc musiałem zgadnąć coś jest choinką, co jest gwiazdą, a co jest aniołem, lecz tu sie pomyliłem bo powiedziałem, że są to skrzydła batmana. wszędzie istne szaleństwo, które kumulację przyjmuje na parkingach centrów handlowych. miła przedświąteczna atmosfera, gdzie wszyscy się obrzucają chujami i kurwami. i jeszcze to sprzątanie! co roku zmuszany byłem do pernamentnrgo sprzątania miszkania. czemu na święta wszystko musi lśnić? więc..
..święta są piękne, nieprawdaż?!
..święta są piękne, nieprawdaż?!
syf
syf jest syfem i takim pozostanie. nic tego zmienić nie może. mimo, że się chce bądź się chciało. i nie ważne jest to w sumie co robisz, syf jest silniejszy od ciebie. jak taki kurz na przykład, który wejdzie wszędzie i trudno się go pozbyć. albo jak się czasem wszystko zamiatało pod dywan. z człowiekiem jest tak samo. kurz zalega wszędzie, a zamiecione pod dywan brudy już się tam nie mieszczą. kiedyś to musi wyjść. nie ma reguły. jest tak po prostu, że to co nieposprzątane zemści się na tobie. w najbardziej nieoczekiwanej chwili. w sumie to już taka jest złośliwość wszystkiego, że psuje się w chwili kiedy wogóle się tego nie spodziewasz i nie jesteś na to przygotowany. syfy są różne, i postępować z nimi też trzeba różnie. i nie wolno ich zamiatać. ma to coś z bomby zegarowej. tyka, tyka i czeka na najlepszy moment aby eksplodować. i tylko sprzątający jest winien swoich zaniedbań, że zamiatał, sprzątał z wierzchu, a nie całościowo. tu się nie da wszystkiego wywieść na wysypisko, bądź, jak robią różne durnie, wyrzucić w lesie. samemu trzeba posprzątać, posegregować, uporać się z tym. tylko jak się zabierasz za posprzątanie tego, nie raz może być za późno. ruszysz to a powstanie taki ferment, że uporanie się z tym zajmie ci dużo więcej niż się spodziewałeś. też może się okazać, że to co myślałeś, iż jest do posprzątania okaże się najzwyklejszym w świecie wysypiskiem. uprzątniecie wysypiska wymaga dużo więcej nakładów sił. wszystko dookoła jest skażone i trzeba to odkazić. wtedy sam tego zrobić nie podołasz. tzn. ty musisz sam to posprzątać, ale raczej z odkażaniem ziemi sam sobie nie poradzisz. tu już jest pole popisu dla specjalistów. i wtedy zaczynają się prawdziwe schody. powstają konflikty, nieporozumienia i wzajemne pretensje. pogodzenie tych niby podobnych rzeczy staje się bardzo trudne. co chwila dopada cie rezygnacja. dzień przerwy w sprzątaniu, jak to bywa wszędzie i jest to jakaś reguła, powoduje nawałnice na drugi dzień. te śmieci ewoluują w czasie do wrażenia jakiś demonów. gdy się nimi człowiek nie zajmuje, odpuszcza, robi przerwę, stara się nie pamiętać podczas swoistego urlopu one po powrocie atakują ze zdwojoną siłą. jakby się rozmnażały i gdy pojawiasz się by znowu sprzątać wydaje ci się, że jest ich więcej i bardziej są agresywne. jest to taka na chwile obecną niekończąca się opowieść.
niedziela, 21 grudnia 2008
lis
tego posta pisze tylko w celu pamiętania jednej sytuacji. otóż widziałem lisa. niby nic dziwnego. często można lisa spotkać. tylko chyba nie często w mieście. poza miastem to ok, ale błąkającego się po ulicy dość ruchliwej w mieście, gdzie pełno świateł, ludzi, samochodów. trochę musiał pokonać żeby znaleźć się w tym miejscu. dość mnie to zdziwiło. chwilę nawet pobawiłem się w detektywa i puściłem się za nim, w bezpiecznej odległości, żeby go nie spłoszyć. a on widać było taki przestraszony, dziki. ale nie przeszkodziło mu to załatwić potrzeby na środku chodnika. potem gdzieś poleciał w osiedle. kiedyś słyszałem teorie o końcu świata poprzez zagładę ludzi przez zwierzęta (w tym miejscu chciałbym pozdrowić autorkę tej teorii). po tym co zobaczyłem myślę, że coś w tym jest. lis w centrum miasta to jest dziwne. na marginesie chciałbym wspomnieć też o sercu miasta Bydgoszczy, a za takie można uznać skrzyżowanie Gdańskiej i Dworcowej. tam inne zwierzęta się pizgały między sobą. i to tłumaczy fakt, czemu o pewnej godzinie serce miasta Bydgoszczy zamiera. to serce opanowują zwierzęta by toczyć walki czy to terytorialne czy godowe, albo o dominację, a nie raz o cokolwiek. to mnie dawno przestało dziwić. ale lis? może czas wierzyć nie tylko w zagładę nuklearną. tylko, że zagłada nuklearna już w drodze. myślę, że bomby, które mają obowiązkowo domalowane wąsy są gotowe już na bollywoodzką wersję dnia niepodległości. jak mawiali chuligani z Gdyni przed walką z chuliganami z Warszawy - "ważna jest pierwsza pizda", a zaproszenie zostało już wysłane i nawet doręczone. dobranoc!
Subskrybuj:
Posty (Atom)
