sobota, 20 grudnia 2008

czemu nie wiem.

czemu? cały czas w zasadzie ten wyraz siedzi mi w głowie. a do tego to nie wiem. więc powstaje czemu nie wiem. ale bez znaku zapytania, bo to stwierdzenie nie pytanie. może mylić to czemu, ale skoro to czemu występuje już tak często, to z pytania rodzi się stwierdzenie. nie ma po co dodawać znaku zapytania, gdyż nie ma odpowiedzi. ale czy kiedyś były? nie wiem. a czemu ja tego nie wiem? bo chyba nie chce wiedzieć, tzw. wiem, że były, ale już nie ma, zniknęły. w sumie jest to bełkot, wszystko, ale tak musi być. im więcej niezrozumiałych rzeczy, tym więcej pytań, a brak odpowiedzi rodzi stwierdzenia. i tyle, bez jakiś wyższych treści, a to co jest niezrozumiałe jest niewiedzieć czemu dobre. tylko inni uważają to za złe. czemu? nie wiem.

piątek, 19 grudnia 2008

korytarz

pewnego dnia w bardzo smutnym korytarzu zawieszono nowy obrazek. obrazek przedstawiał morze, ciemnogranatowe morze. po morzu tym płynie stateczek, a na horyzoncie widać burzę i czarne chmury. nie przedstawiał czegoś wesołego, raczej widać było na nim emocje, które targały autorem. obrazek pasował do reszty, które wisiały na szarych ścianach korytarza. czasem można było na tych ścianach odnaleźć coś wesołego, lecz ginęło to w tym całokształcie cierpienia, jakie się tam malowało. a całe to miejsce było ponurą, niezachęcającą do niczego norą. na nowego, jak to zawsze i wszędzie bywa, starzy mieszkańcy patrzyli z ciekawością. ale też z nadzieją, że przybywa coś nowego co może wszystko odmieni na lepsze. wszyscy zaczęli się nieśmiało przedstawiać, każdy obrazek, rycina, kolorowanka, każda rzecz na korytarzu. nowy obrazek wyglądał na zagubionego.
- na początku jest tu ciężko do wszystkiego się przyzwyczaić, ale później idzie to ogarnąć wszystko - zagaił obrazek przedstawiający smutną dziewczynkę w oknie
- noo, dokładnie! jak już się uodpornisz na to co tu zobaczysz, to jakoś to idzie - dodał szkic na którym narysowane były zdechłe kwiaty
- najgorzej jest w nocy - zauważył motyl z krepy - ludzie snują się tu bez celu z cierpieniem i strachem namalowanymi na twarzach
- tak jest, noc tu jest straszna! nic się nie dzieje, panuje półmrok, a oni w swojej bezsenności się kręcą bez celu - podpowiada obrazek z sową na konarze
- czasami w nocy słychać bojaźliwe jęki, czasami płacz, a czasami jeszcze panuje taka cisza, że nawet my rzeczy martwe się boimy - spokojnie opowiada wycinanka złożona z różnych kwadratów i prostokątów, sprawiających wrażenie rozsypanych - boimy się też czasem ludzi, albo raczej ich spojrzeń, które są nieobecne jak u trupów.
- a w weekend? - dodaje obraz przedstawiający młodego chłopaka skulonego na krześle - w dodatku w nocy? jest tu tak, że aż nie możesz na tych ludzi patrzyć. ich cierpienie i ból jest tak mocny, a ty nie możesz im w żaden sposób pomóc, że odwracasz się
- i te ich myśli - zauważa czarny kredowy kwiat - wszędzie się błąkają i nie mogą znaleźć wyjścia. odbijają się od korytarza i nas. najstraszniejsze myśli, które i tak potem wracają do ich właścicieli
wszystkie przedmioty wpadły w chwilę zadumy, zapanowała ciszą przerywana czasami szlochaniem dobiegającym z oddali. nowy obrazek, który myślał, że gorzej niż w domu jego właściciela, a zarazem autora, nie będzie posmutniał. przypomniał sobie jak to było, jak widział ten zły, nieobecny wzrok i te myśli, które niczym ćmy błąkały się. lecz zapytał:
- a szczęście? szczęście tutaj występuje?
- tak, ale tylko powierzchowne. z powodu opuszczenia tego miejsca. odczujesz to, jeżeli stąd wyjdziesz. niespecjalnie wygląda to szczęście..

pieniądz

- idę do sklepu
- kupisz mi fajki i zapalniczkę?
- a pieniądze masz?
- nie mam...

dlaczego wszystko w dzisiejszych czasach musi się kręcić koło forsy. niby z każdej strony mówią, że pieniądze szczęścia nie dają, ale co daje? tzn. ja wiem co daje to szczęście, wiem to bardzo dobrze. lecz z drugiej strony jest ta forsa. za coś trzeba żyć. płacić rachunki, robić zakupy, przemieszczać się. do tego wszystkiego te cholerne banknoty są potrzebne. i nie ważne czy je masz czy nie. po prostu musisz je mieć, po to aby nawet kupić sobie te głupie fajki. możesz zarabiać, możesz pożyczać, tylko, że jak nie masz głowy na karku to ich ci brakuje. wszystko zostało obmyślane tak, żebyś był święcie przekonany, że bez kasy nie dasz rady. i masz wpajane od małego, że musisz je mieć. kolejny znak naszych czasów. wszystko się kręci wokół pieniądza. a czym wogóle jest ten pieniądz? kawałkiem papieru z liczbą i jakaś facjatą znanej persony. ten kawałek papieru jest przez niektórych, a może i przez większość, traktowany jak bóstwo. a im więcej tych bogów w kolekcji tym lepiej. takie jest myślenie, i takie jest dążenie większości. całe szczęście są osoby, które traktują ten papier jako zło konieczne, jako coś co niestety musisz mieć, aby przeżyć w tym zepsutym świecie. i widzą to, że kasa nie prowadzi do niczego dobrego. bo pieniądz w naszych czasach wpływa na wszystko. nie ma dla niego rzeczy niemożliwych. pieniądz chce wpływać na rządy i ludzi, kształtować społeczeństwa, wyznaczać kierunki. prowadzi do konfliktów i wojen, do zawiści i zazdrości, do egoizmu i materializmu itp. jednym słowem prowadzi do tego wszystkiego co najgorsze w człowieku. niestety wpływa też na życie i śmierć. jest najbardziej złą namacalną rzeczą na świecie. gorszy od niego jest tylko człowiek. bo to on wynalazł pieniądze..

wtorek, 9 grudnia 2008

piekło / raj* na ziemi

"gdy biegniesz wolno prawdopodobieństwo odebrania ci piłki automatycznie wzrasta, a wtedy to biegniesz już od dupy strony" jak mawiał trener Piechniczek. teraz wszyscy biegają szybciej. w zasadzie wszystko jest szybsze. żarcie, kasa, komputer, samochód, internet, boks i ból pleców. kiedyś ludzie boksowali się wolnej, a teraz ciach pach i np. nasz Andrew pada. ledwo wychodzą na ring, zamieszanie, seria ciosów, mija 10 sekund i koniec walki. a kiedyś to oni wychodzili, sprawdzali się, wyczuwali, potem odpoczynek, parę ciosów i znowu time out. a potem się tak muskali, aż od tego odpoczynku któryś padł. tak samo z plecami. pomijając to, "że plecki się same nie zrobią", jak mawiał trener Popek, to te plecy też człowieka szybciej zaczynają boleć. nasze babcie narzekały na plecy w wieku 70 lat, nasi ojcowie w wieku 50, a ja w wieku niespełna 30 lat już odczuwam to. znak naszych czasów. szybko bolące plecy. święta np. też zaczynają się już wcześniej, niż kiedyś. koniec października / listopad. już mamy choinki, bombki i mikołaja w kolorze tego co on reklamuje. podobno młodzież szybciej dojrzewa. zresztą obserwując współczesne nastolatki nafaszerowane nafaszerowanymi, notabene szybko, kurczakami i wyglądające jak zdrowe 20-tki to nie podobno tylko chyba raczej. każdy i wszystko ulega temu przyspieszeniu. każda rzecz, każdy drobiazg, każdy szczegół. i w zasadzie każdy, czy chcąc czy nie chcąc, w tym uczestniczy. każdemu się na pewno zdarzyło chcieć coś przyspieszyć, albo liczyć, że to szybko się zdarzy bądź minie. tylko z tej "szybkości" nie wynika często nic dobrego. ta szybkość leży blisko impulsu, a pod jego wpływem nie zawsze powstają dobre pomysły. dlatego nie raz trzeba zwolnić, być cierpliwym, odczekać lub po prostu przystanąć i się zastanowić. to lepsze, niż ta do niczego prowadząca szybkość. i tak każdego czeka to samo. rodzisz się, żyjesz, umierasz. to wszystko co wiemy. i to jest bardzo niesprawiedliwe, że nikt nikogo nie informuje po co to wszystko? po co się rodzisz, bawisz się, uczysz się, pracujesz, jesz, nie raz się męczysz. jaki wogóle jest tego sens, skoro i tak nie ma nic po życiu. jestem ciekaw czy kiedykolwiek sie o tym dowiemy. szczerze wątpie, ale chętnie bym się spotkał z szefem tego całego bajzlu i przejżał umowę. i pewnie jak w każdej umowie, jest tysiąc słów bełkotu pogrupowanego w punkty. no i nieśmiertelny mały druczek plus jakieś haczyki. zawsze jest tak samo. tylko nie raz jest jakieś rozwiązanie. niekoniecznie problemu całego, ale jakieś zaakcentowanie, że się nie podoba. np. pojedziesz na wczasy do dajmy na to Egiptu, lub czegokolwiek, nawet może to być ośrodek wczasowy "śnieżnoszara mewa" nad jeziorem egipskim, bądź "piramida" koło Białej Podlaskiej. nieważne. ważne jest to, że przeglądając folder coś ci wpada w oko i to wybierasz. jedziesz na miejsce i, jak to piszą, okazuje się, że zamiast hotelu pięciogwiazdkowego masz wagon drewniany sypialny na bocznicy w Lęborku, a do morza zamiast tylko przejść koło basenu i już nad nim jesteś, to musisz wsiąść do samochodu i będziesz za godzinę. wtedy możesz to zareklamować, zgłośić sprawę do jakiegoś rzecznika, że warunki na miejscu nie zgadzały się z tym co zostało zaprezentowane w folderze. i to ma jakiś sens. w dodatku ma taki sens, że masz do dupy takie wakacje, i spadasz stamtąd w bardziej sprzyjające warunki. a tu? nie dość, że nie mogę nic reklamować to jeszcze nie za bardzo ma sens spadanie gdzieś, bo nie o to tu chodzi. ciekaw jestem czy to ja źle wybrałem, czy folder kłamał..

* niepotrzebne skreślić

ps. czasem wydaje mi się, że tym szefem tego bajzlu jest ZUS i to on rządzi całym naszym serialem pt. życie. i to też by miało jakiś sens..

niedziela, 7 grudnia 2008

dziewczynka gubiąca klucze

pewna dziewczynka, która zamieszkiwała duże miasto cierpiała na pewną "przypadłość". otóż notorycznie gubiła klucze od domu. nie lubiła wychodzić na dwór i nie musiała. ale czasami chciała. tak po prostu sobie wyjść i się przejść. czasami też musiała coś załatwić. ale to rzadko. i jak już wyszła z tego domu, nie ważne czy tak sobie czy coś załatwić, to zawsze gubiła klucze. nie wiadomo gdzie, nie wiadomo jak. znikały. przepadały jak przysłowiowy kamień w wodzie. dziewczynka za każdym razem nie wiedziała co ma począć. kluczy nie znajdowała, więc powrót do domu był wykluczony. musiała czekać do wieczora. błąkała się bez celu. jak bezdomny. tylko miała tą przewagę nad bezdomnym, że miała świadomość, iż taki stan obowiązuje ją tylko do wieczora. wieczór daje jej wybawienie, w postaci powrotu do domu. wtedy może poczuje się spokojniej. ale do wieczora dużo czasu. lecz ona nie patrzy nerwowo na zegarek. czas ją nie interesuje. staje przed faktem dokonanym, przyjmuje to już na chłodno. stało się i się nie odstanie. interesuje ją tylko jak przeżyć do wieczora w tym bezcelowym błądzeniu. próbuje wszystkiego. przypatruje się ptakom, patrzy na niebo, spaceruje po parku. to wszystko zabija jakoś ten czas oczekiwania. lecz to wszystko jest bezowocne, nie daje jej żadnych korzyści. w zasadzie ona nie oczekuje na nic, stara się tylko doczekać do tego wieczora. to wszystko na co ją w tym momencie stać. może by chciała czegoś więcej, ten czas jakoś wzbogacić, lecz nie wie i nie umie tego zrobić. wszystko na co ją stać to błąkanie. nic więcej. oby do wieczora..

czwartek, 4 grudnia 2008

Reign Over Me



piękny film o przyjaźni, poświęceniu i wytrwałości. takie rzeczy to niestety tylko w filmach chyba. w realnym świecie trudno dostać tak bezinteresowną i konsekwentną pomoc. w realnym świecie większość myśli o sobie. i w tym realnym świecie jesteś potrzebny tylko jak masz coś do zaoferowania. przyjaźnie z supermarketu, przychodzisz jak coś potrzebujesz. wielkie słowa, żadnych czynów. człowiek jest zdany tylko na siebie. a już nie potrafi..

wtorek, 2 grudnia 2008

nad przepaścią

przed siebie prerią. jałowy krajobraz. nic się nie dzieje. monotonia. ale do przodu. człowiek idzie przed siebie. trudno w takich warunkach to robić. i to samemu. iść samemu po zupełnie płaskim, nudnym krajobrazie. zdany tylko na siebie. nie można dać sobie z tym spokoju, bo to pewna śmierć. sępy już nad tobą krążą. idziesz i zadajesz sobie pytania. ale żadnych odpowiedzi. w takich warunkach mózg nie pracuje zbyt dobrze. a przed sobą nie widzisz nic. płaski horyzont, nic nie czeka na ciebie. nie masz zbyt dużych nadziei. idziesz już dość długo, a nic się nie przytrafiło. zmęczenie coraz bardziej dopada, nie ma siły, a trzeba iść. ale ile jeszcze? czasem coś widać, ale to nie w tym przypadku. tu nic nie widać, nie ma żadnych zmian, wszystko płaskie i jałowe. ale wszystko co ma początek ma też i koniec. koniec drogi. przed tobą przepaść. staje się przed nią jak na rozdrożu dróg. pytania przelatują przez głowę. co teraz? czy się cofać? ale po przebytej drodze nie masz najmniejszej ochoty się cofać. nie chcesz jej jeszcze raz przeżywać. ta opcja odpada. no way! ale co dalej? skoczyć i próbować latać. może się uda? ale jeżeli się nie uda i spadniesz? jesteś w sumie na to przygotowany. ale może nie robić sobie żadnych nadziei..