piątek, 31 października 2008

pojebało

pierwsza sprawa - ten niby kryzys. od informacji o nim można się porzygać. prawda jest taka, że gdyby nie czasy w których żyjemy, a żyjemy w czasach jakieś rewolucji medialnej, to by nikt go nie odczuł. a tak jest temat i go wałkujemy. radio, telewizja, internet. wiadomo jak teraz jest - jakaś najmniejsza tragedia od razu jest rozdmuchiwana do niewiadomo jakich rozmiarów. liczy się oglądalność. a ten temat został rozdmuchany prawie jakby był koniec świata. najśmieszniejsze jest to, że same media piszą/mówią żeby nie panikować, a sami swoimi wieściami okraszonymi apokaliptycznymi komentarzami tą panikę potęgują. no litości. nie dajmy się zwariować.
druga sprawa to nowy taryfikator za wykroczenia drogowe. brakuje pod nim podpisu tylko. mandat za parkowanie na kopercie przeznaczonej dla niepełnosprawnych w wysokości 500 zł uważam za pomysł słuszny. wystarczy zobaczyć kto parkuje na takich miejscach - same wypasione bryki, jakby ta koperta oznaczała "miejsce dla bogatych, gdyż nie możecie dużo chodzić, bo zniszczą wam się buty za 1000 zł, a poza tym nie możecie marnować czasu na szukanie miejsca, gdyż czas to pieniądz". bardzo dobry pomysł. ale już karanie rowerzystów za jazdę po chodniku uważam za pomysł dość niedorzeczny. w naszym kraju, gdzie ścieżki rowerowe to fatamorgana, a kierowcy to w większości buce plus drogi w mieście gdzie dziura na dziurze i bez stresu nie da się pojechać po ulicy to popierdolony pomysł. niby taki pomysł zgłaszają piesi, ale czy piesi są karani za chodzenie po tych nielicznych ścieżkach rowerowych? nie! to dlaczego rowerzysta ma być karany? karanie możemy rozpocząć jak będziemy mieli w każdym mieście dobrze skomunikowaną sieć takich ścieżek. a tak? z czym do ludu! albo skoro to taki problem, to można wzorem miast zachodnich podzielić chodnik tak aby 1/3 była dla rowerów, a 2/3 dla pieszych. oczywiście na zachodzie jest odwrotna proporcja, ale już nie wymagajmy tak dużo od naszej republiki bananowej. niecierpie jeździć ulicą, ale jeżeli mandat za jazdę po chodniku w miejscu gdzie nie ma ścieżki stanie się faktem to będę jeździł jak samochód środkiem drogi. no bo co? mogę!
trzecia sprawa to trochę się wiąże z drugą. ale tylko tym, że rządzi nami stado baranów i debili. wszędzie mamy do czynienia z absurdami, każdy się z tym spotkał. każdy kiedyś pomyślał o jakimś pomyśle bądź rozwiązaniu naszych władz i na próżno się doszukiwał jakiejś logiki. otóż mnie wkurwiła jedna rzecz ostatnio. w Bydgoszczy trwa remont jednej z głównych ulic. cała jest zamknięta. są objazdy. i w jednym z główniejszych objazdów traw remont, gdzie zablokowany jest jeden pas. pięknie.
trochę minie zanim tu wszystko będzie grać.
czuwaj!

niedziela, 26 października 2008

pocztówka

fotografem może być każdy. w sumie w tych dzisiejszych czasach to każdy może być każdym. ale skupmy się na fotografach. jest ich teraz tysiące. jeszcze przed tym szumnym kryzysem słaby dolar, a co za tym idzie niskie ceny aparatów, spowodowało, ze wszędzie widać ludzi z lustrzankami całkiem już dobrej klasy. normalnie półprofesjonalności, albo raczej ćwierć, bo posiadanie sprzętu dobrego nie robi z ludzi od razu ... (tu możesz wstawić swojego ulubionego fotografa, ja się nie znam wiec pozostawię kropki). są wszędzie. koncerty, miejsca spacerowe, miasto, imprezy, kluby, parki, skwery, chuje, pizdy. ale to ich fotografowanie to takie hurtowe jest, supermarket. bez duszy. ciach. na przykład dzisiaj. siedze sobie w dość pięknym miejscu. Bydgoszcz. amfiteatr przy operze. widok na wyspę młynską. w oddali spichrze, komin, park, dom z pruskiego muru, kanał, dość efektowna kładka, wierzba płacząca, jakieś duże drzewo, ale nie dąb z żółtymi liśćmi, katedra. i jak tam siedziałem z godzinę to minęło mnie tuzin fotografów i nikt nie zrobił tu żadnego zdjęcia. no litości. to jest widok który można sobie przypominać. i żadnego ciach. pstryk. to jako fotografa już wole moja matkę i ojca, którzy cykają dalej foty zwykłym kompaktem. jak Terry Richardson. tylko on inne widoki robi. swoją drogą jestem jego fanem, te jego zdjęcia są dość popierdolone i zarazem zabawne. ale wracając do tematu zdjęcia jako takie wywoływane to wiadomo, że zdecydowanie lepsza pamiątka niż folder na kompie. tylko trochę to niepraktyczne jednak obecnie. więc ja sobie wymyśliłem, iż będę z różnych ciekawych i mniej ciekawych miejsc wysyłał do siebie kartki, zwane pocztówkami. zainspirowała mnie wystawa, a konkretniej pani Janina Turek. będę wysyłał kartki z napisanymi odczuciami odnośnie miejsca w którym przebywam bądź co mi pasuje lub nie. cokolwiek będę w nich pisał. będzie dobrą pamiątką. a zresztą kiedyś już wysłałem do siebie kartkę, a raczej kartki. jak byłem w Szwecji, podczas jednego rejsu taką drewnianą łódką dwumasztową, wpadła mi łapy jakaś gazetka, w której w środku była między reklamami ni to kartka, ni to reklama właśnie. wydarłem to z tej gazetki, a wyglądało to tak:

a jako, że została mi jedna kartka wolna postanowiłem przeprowadzić eksperyment. było to chyba z 11 lat temu, kiedy nie miałem telefonu komórkowego, posiadałem aparat kompakt i wtedy to się wysyłało kartki. taka była scena, taki był styl, takie były oczekiwania. teraz pizga się esemesy i podaje się linki na sendspejsa do folderu spakowanego rarem. eksperyment ten polegał na tym która kartka szybciej dojdzie. czy taka kupiona fachowa, czy ta wydarta z gazety. w sumie bardziej chciałem zobaczyć czy ta druga wogóle dojdzie. obie były bez znaczka tylko w miejscu znaczka fachowa adnotacja, iż to poczta z morza. na drugiej kartce nawet napisałem pozdrowienia do siebie:

i okazało się, że kartka z panią blondyną przyszła szybciej. 4 dni szybciej. jak mawiał trener Piechniczek: "wiara wierzy w cuda." normalnie bym napisał, że szwedzcy pocztowcy są nieźli i polscy powinni się od nich uczyć, ale w przesyłaniu tego uczestniczyła też Poczta Polska. więc napisze, że kiedyś to było lepiej. jak mawiał trener Piechniczek: "prawo Pascala - kto kopnął zapierdala". szczęść borze!

piątek, 24 października 2008

kryzys

kryzys jest. idzie recesja. główny temat. wszyscy tylko o tym. nagłówki subskrypcji rss pt. "gospodarka" grzmią. "Wall Street sprawia, że w Hollywood czas na przeróbki scenariuszy", "Na GPW nadal wyprzedaż, która może pogłębić się w drugiej części sesji", "Barroso apeluje o współpracę w czasie kryzysu finansowego", "Bardzo mocne spadki kontraktów na amerykańskie indeksy", "Wielka Brytania na równi pochyłej", "AIG wykorzystał już 90,3 mld USD, potrzeba jeszcze więcej", itp, itd. a to tylko z ostatniej godziny. panki między sobą rozmawiają, czy kryzys dotknął ich miejsca pracy. "u mnie w pracy awanse, podwyżki i premie zablokowane". "jest ciężko". a podobno nasz kraj jeszcze nie jest dotknięty kryzysem. cud nas pewnie uratuje! ja tam jestem poza obiegiem, więc nie wiem czy ten kryzys w nas uderzył. ale wiem jedno. podczas tego kryzysu, jaki by on w naszym kraju nie był (swoją drogą to u nas w sumie cały czas jest kryzys, ale to temat na osobne wypracowanie), w naszej części kraju, na Pomorzu otwarto kolejne 60 parę km autostrady! lekkim truchtem w 2 godz. przejechałem trasę Bydgoszcz - Gdańsk, z czego wyłączając 2 pit stopy na tankowanie i siku, korki w mieście Bydgoszcz i Gdańsk, samej jazdy pozostaje godzina dwadzieścia! trasa która zajmowała ponad 3 godz, teraz zajmuje połowę. nieźle, ale trochę się łezka w oku kręci za tymi korkami, w których się stało w pip czasu. albo te koleiny, gdzie jak deszcz popadał mocnej i w nich była woda to samochód zachowywał się jak poduszkowiec. tiry, maruderzy, niedzielni kierowcy, remonty, wypadki, 50 km/h przez blisko 50 km drogi. to se newrati, jak to mawiają. znika folklor, z którego słynęliśmy, z którym Polska była kojarzona. znikną wkurwione twarze kierowców i awantury o byle co na cb-radio (a co za tym idzie ustawki na jakiś kilometrach, czego byłem świadkiem). i to wszystko w dobie kryzysu. teraz my możemy mówić do polaków w USA czy "macie tak tam w szikago?". trochę będę tęsknił za starym porządkiem, ale teraz mamy na Pomorzu the new deal! a właśnie! gdybym mieszkał teraz w stanach to bym trzepał na Wall Street kasę ze sprzedaży koszulek stylizowanych na ten ich wielki krach w latach 30-tych. koszulki z wieżowcami, a z nich wyskakujący ludzie. na bank by miały wzięcie. stany to jednak kraj wielkich możliwości. god bless america!

wtorek, 21 października 2008

kulturalno - oświatowy

jest sobie typ. dajmy mu na imie Stefan. a to bedzie film o Stefanie. życie Stefana jest teraz wolne od wszystkiego. robi co chce. Nic go nie obowiązuje. parę ujęć. bulwar, rzeka, poranek, słońce przebija się przez mgłę. Stefan siedzi nad rzeka, na jednym ze stopni bulwaru. pali papierosa i przez caly czas palenia tegoż peta gapi się na mewę. 5 min łącznie. potem na 5 min zawiesza się na jakimś obiekcie po drugiej stronie rzeki. potem na innym, i jeszcze innym. znowu pet, mewa, 5 min. a kamera cały czas kreci ujęcia jego oczami. i tak cały czas. tylko widoki by się zmieniały i sceneria. film o paleniu fajek i widokach. no i czasami pojawiałyby się myśli Stefana,wypowiadane przez narratora. do tego cały film jakaś refleksyjna muzyka, która zmusza do myślenia. żadnego napierdolu, Stefan się nie denerwuje, jest spokojny. a jak już się zdenerwuje to wystarczy akordeon. parę szarpnięć nim. i to cały film. nic więcej. wyobraźcie siebie go. nie byłby nudny? jasne, że byłby! tylko dla autora scenariusza, i może, ale to duże może, dla reżysera nie byłby. totalna nuda. ale mogłoby się zdarzyć, iż film ten okazałby się hitem. "pokazuje nasze życie", "jest taki prawdziwy", "nostalgiczny obraz bla bla bla bla" i "bla bla bla w ten deseń". a może, jak mawiał pan Paweł Jumper (szacunek!) rzeczywiście autorzy celowo zrobili najnudniejszy film świata, i nie spodziewanie, bo nie było to ich zamierzeniem żeby wyszydzić ludzi, mają teraz dobrą komedię. albo pozują, że rzeczywiście takie ich było zamierzenie. i ogólnie mnie się tak wydaje, że z całą tą sztuką jest tak jak z tym filmem. inne zamierzenie, inny odbiór, i to albo albo. ja z tej sztuki to nie kumam większości. ale za to odkryłem mały znak czasu. pomyślałem wczoraj żeby nosić kartkę i długopis, bo nie raz coś wpadnie do głowy. no i zapomniałem o tym, ale jak sobie przypomniałem to po chwili, coś tam zajarzyło i przypomniałem sobie, iż w moim telefonie jest word, który może mi zastąpić kartkę i długopis. i jeszcze można przerzucić to na kompa. nic nie jest w dzisiejszych czasach niemożliwe! taki mały znak czasu. duży będzie jak wreszcie wynajdą teleportację.

poniedziałek, 20 października 2008

dookoła

o tym, że gołębie to popierdolone istoty chyba każdy wie. obok mew najbardziej wkurwiające. ale mewy tylko wkurwiają, a gołębie no są po prostu popierdolone. w Iranie też wiedzą, że z gołębiami jest coś nie tak i nie ma z nimi żartu, nie?

Wielki sukces kontrwywiadu! Złapali szpiegujące gołębie!
od Wp.pl Wiadomości: Świat

Ochrona irańskiego ośrodka nuklearnego w Natanz „aresztowała” dwa podejrzanie zachowujące się gołębie - informuje RMF FM. Złapano je w pobliżu zakładu wzbogacania uranu. Kontrwywiad podejrzewa ptaki o działalność szpiegowską…

Jeden ptak został schwytany pobliżu wodociągów. Anonimowe źródła donoszą, że gołąb miał na nodze… tajemniczą obrączkę. Nie wiadomo, co stało się z aresztowanymi ptakami. Złośliwi twierdzą, że podczas przesłuchań wyśpiewały wszystko…


Natanz to centrum irańskich badań nad technologią jądrową. Zachód podejrzewa, że Teheran próbuje zbudować tam broń jądrową. Iran zaprzecza, twierdzi, że prace mają pokojowy charakter.


przy okazji postanowiłem iść za ciosem i jako, że od niedawna w toalecie zwanej potocznie kiblem leży atlas ptaków, tak do poczytania, dowiedziałem się, iż te gołębie miejskie to głownie Grzywacz i Sierpówka, fachowo też zwane Columba palumbus i Streptopelia decaocto. wszystko zeżrą. ostatnio widziałem jak wielki kopiec kaszy wpieprzały. godzinę im zajęło opierdolenie wszystkiego. trzymając się dalej wątku ornitologicznego i żarcia to widziałem, także ostatnio, monstrualnej wielkości kaczki też te najpospolitsze, fachowo Kaczki krzyżówki lub dla znających język Anas platyrhynchos. były totalnie spasione, wyglądały 2 razy większe od norm. na bank będą zimować w tym miejscu bo wątpię czy one się wogóle wzbiją w powietrze przy takiej wadze. ale! w Goeteborgu pod muzeum jak siedzieliśmy i pan Jakub zaczął dokarmiać kaczki, zleciały się wszystkie ptaki z okolicy. i wszystkie te kaczki, mewy i gołębie zaczęły atakować pana Jakuba. jak w Ptakach. u nas też się zlatują z okolicy jak ktoś karmi ale nie atakują. tylko kulturalnie jedzą w swoim gronie, czasem się sprzeczając między sobą. i tu widać, że u nas ptaki mają lepiej, gdyż nie są tak zdziczałe do żarcia jak tam. stąd ten wniosek. a już pozostając przy temacie Szwecji, także ostatnio, i jak to też ostatnio modnie się mówi, wszedłem w posiadanie roweru miejskiego marki Sparta. i jeżdżąc tak sobie na nim po Bydgoszczy i patrząc na ludzi czuje się jak Nikkola w w teledysku do Fox.



jeżdże na tym rowerze i szukam czegoś. czegoś co wzbudzi u mnie jakieś wyższe uczucia. i jakoś poza twierdzeniem spoko i ueee nie znalazłem. są w Bydgoszczy spoko miejsca do pojeżdżenia i posiedzenia. niektóre z tych miejsc są dość ładne. ale ja chyba zobojętniałem. wczoraj mi się podobała pogoda adekwatna do moich uczuć. niby słońce świeciło, ale wiał chłodny wiatr. to pewnie z tego powodu spodobała mi się muzyka Royksopp. to co przede mną ani mnie nie przeraża, ani mnie nie cieszy, a to co za mna spływa po mnie. nawet dzisiaj u dentysty nie bałem się tak jak zwykle dentysty, poza uczuciem, że nie chciałem tam być. przeszukuje też neta za czymś co by wzbudziło coś we mnie. nawet dzisiaj mi się to udało gdyż, zobaczyłem zdjęcie z tego linka http://tiny.pl/swd8 to powiedziałem wow!
i tym optymistycznym akcentem oraz staropolskim powiedzeniem komu spać się chce ten po prostu idzie spać kończę. ahoj!

ps. wczoraj był dzień strejtejdza, więc dużo wódy i koksu z pizdy. świętowałem z wami wczoraj - 5 koli i jeden sprajt. strejtejdz 2008! czuwaj!

niedziela, 19 października 2008

cudowne słowo na niedzielę

mamy tak tutaj, że nadwyraz wierzymy w cudy. jest to pewnie spowodowane głębokim zakorzenieniu naszego kraju w religii katolickiej. co chwila się słyszy, że tylko cud nas uratuje przed czymś, w czymś nam pomoże i dzięki niemu coś się nam uda. a to reprezentacja Polski w piłkę kopaną cudownie wygrała, a to Gollobowi przydarzył się cud, że Grand Prix przeniesiono do Bydgoszczy, a to niestety, jak to dzisiaj usłyszałem na Polsacie, cudu nie było i Kubica był któryś tam. prawie wszyscy wierzą u nas w jakieś cudy. podobno kryzys ominie nasz kraj, i wszyscy wierzą w ten cud, na czele z naszymi panami rządzącymi krajem. cudownie w jakiejś szybie pojawiła się maryjka, gdzie indziej cudownie ktoś został ocalony, a kiedy indziej tylko cud uchronił nas od jakiegoś blamażu, porażki czy nieszczęścia. cud za cudem. i nawet osobom, które jakby przekroczyły próg kościoła spłonęłyby od razu, udziela się ta atmosfera wiary w cuda. tylko, że my zawsze na tym źle wychodzimy. potem jest płacz, lament, ogólny dramat. i potem pojawia się znowu nadzieja, że jakiś cud doprowadzi do powrotu normalności. i tak do zajebania. płaczemy, że innym się udaje, a nam zawsze wiatr w oczy. ale chyba inni nie wierzą w cudy, a wierzą w siebie, w to, że się uda, że wytrwałością i konsekwencją doprowadzą coś do udanego końca. a nie w jakąś zaściankową wiarę rodem z ambony i drewnianego kiosku z klęcznikiem i drewnianą kratą. cudów nie ma. i w to trzeba wierzyć. poza wiarą w koniec świata.

piątek, 17 października 2008

krator mody

jesień. piździ, wieje, pada, liście z drzew, ptaki do Afryki. jakiś zamek na południu Francji. pod zamek zajeżdżają dość drogie samochody. z samochodów do zamku idą ludzie w dziwnych strojach, ekstrawagancja ubraniowa. obok tych ludzi inni ludzie, ale ubrani normalnie, z lekkimi odchyłami. pewnie asystenci. wszyscy siadają w rzędach, jak na wykładzie, w dużej sali ozdobionej szeregiem rycerskich zbroi i wypchanych jastrzębi. panuje lekki półmrok. wszyscy czekają w napięciu. z rogu sali wyłania się postać, która prowadzi na smyczy tygrysa. na postać tę pada zupełnie nieoczekiwanie światło i rozświetla ją prowadząc do, stojącej przed zebranym audytorium, rzymskiej leżanki. postać ta była ubrana w średniowieczny strój, z drobnymi poprawkami, które zdawały się mówić, iż strój ten nosi się w XXI w. postacią tą był mężczyzna koło 50-tki. położył się pewnie na leżance, a obok niego na podłodze spoczął tygrys. mężczyzna okazał się kreatorem mody i mówił, bądź też wygłaszał kazanie odnośnie tego co będzie modne w przyszłym sezonie, dokładnie za rok. więc może mówił o dwóch sezonach do przodu. nieważne. asystenci skrupulatnie zanotowali co mówił pan z tygrysem, a pan podziękował za uwagę i oddalił się w miejsce z którego się wyłonił. razem z tygrysem. zebrane audytorium opuściło zamek i pośpiesznie udali się do swoich pracowni. owymi ludźmi byli projektanci. projektowali, mierzyli, szyli i za rok kobiety i mężczyźni na ulicach wielkich europejskich miast prezentowali się w strojach średniowiecznych z dodatkami rodem z XXI w., a przed tym w TV w migawkach z pokazów mody widzimy ubrane panie i panów prezentujących się na wybiegu, a pani lektorkach mówi, że "w przyszłym sezonie będziemy nosić średniowieczne stroje, z wszytymi ajpodami i nawigacją".
i tak mnie nurtuje pytanie skąd oni mogą wiedzieć co się będzie nosiło za rok.
i sobie tak to wyobrażam, że jest jakiś miszcz z dziedziny mody, kaznodzieja, jasnowidz, mentor i wyrocznia, która mówi co i jak, reszta go słucha i potem pokazuje nam co pan kreator wymyślił.